Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Autorondreis Zuid-IJsland

Autorondreis Zuid-IJsland


23 oktober 2010 - 30 oktober 2010

Home | Profile | Archives


De laatste echte vakantiedag.

Posted at 01:11, 30/10/2010

De laatste echte vakantiedag.

 

Ja, aan alles komt een eind. Ook aan een heel enerverende week waar we heel veel gezien hebben. Het landschap is in verschillende delen van IJsland zo totaal anders en dat maakt dat je veel, heel veel, foto’s maakt. Vandaag 29 oktober gebruikt om te shoppen en, als afsluiter, nog een keertje naar de Blue Lagoon. Afgelopen zaterdag zijn we hier wel langs geweest maar hebben we besloten om door te rijden omdat we de eerste dag ook nog wat “IJsland” wilden zien. Meteen met z’n allen afgesproken dat we de laatste dag omdat we toch hier weer in de buurt zouden komen hier wel van te gaan genieten.

 

Morgenochtend 30 oktober om 5 uur weg van het hotel, om 6 uur de auto weer inleveren en om 07:55 uur op weg van Kevlavik naar Schiphol met een hele hoop mooie herinneringen aan boord.


Van Kirkjubǽjarklaustur naar Reykjavik.

Posted at 01:10, 30/10/2010

Van Kirkjubǽjarklaustur naar Reykjavik.

 

Donderdag 28 oktober was een “hobbelige weggetjesdag” zoals Janine het omschreef. We moesten van Kirkjubǽjarklaustur in het oosten naar Reykjavik in het westen rijden. Als je weg #1 blijft volgen kom je er het snelst maar mis je het avontuur en daarom kozen we voor de alternatieve route te rijden. Dat is het volgen van weg #1 tot aan Hella, het is niet anders, en dan omhoog over weg #26 en over kleinere (lees hobbelige) weggetjes verder omhoog het binnenland in tot aan de kruising met weg #32 en hier waren twee bezienswaardigheden te ontdekken, als eerste de waterval “Halifoss”( N 64 08.955 W 019 45.705). Deze waterval is de hoogste van IJsland met een hoogte van 122 Meter. Het leuke van deze waterval is dat je er zonder 4x4 auto niet kunt komen en vandaar dat we dit wilden doen. Het volgende wat we wilden zien maar ook omdat hiervoor een stukje dor de rivier de Rauda moesten rijden waren de ruïnes van de oude turfboerderij uit +/_ 1100

 

Hierna weer weg #32 op richting weg #1 om uiteindelijk in Reykjavik te belanden. De avond gebruikt voor een avondwandeling door deze mooie stad. Het bijzondere wan Reykjavik is dat er nog weel authentieke IJslandse huizen staan opgetrokken uit hout met golfplaten in allerlei verschillende heldere kleuren. Het heeft een beetje een Pippi Langkous-gevoel en dat in een grote stad. Complimenten trouwens voor het verkeer, als je als voetganger even kijkt welke kant je op wilt lopen wordt dat opgevat dat je wellicht ook maar het idee hebt om over te gaan steken en stoppen de auto’s subiet. Daar kunnen we in ons vaderland nog wat van leren.

 

Verder hebben we de tribute tot John Lennon-lichtzuil ook gezien maar het begin hiervan staat op een eiland en hier kun je alleen naartoe als je een tour boekt, hier hebben we niet de tijd voor genomen. Het licht kunnen zien vonden we voldoende bij gebrek aan noorderlicht.

 

Tot nu toe ongeveer 1860 Kilometer doorkruist.


Van Kirkjubǽjarklaustur naar Jókulsárlón.

Posted at 10:41, 28/10/2010

Van Kirkjubǽjarklaustur naar Jókulsárlón.


Woensdag 27 oktober is het “gletsjerdag”. Vandaag is het de bedoeling dat we tot aan Jókulsárlón (N 64 02.760  W 016 10.640) rijden en weer terug naar Kirkjubǽjarklaustur. Da’s ook wel lekker om eens twee nachten in hetzelfde hotel te zitten. Normaal als we ergens zijn maken we er meestal binnen 10 minuten er een echte Postma-kamer van. M.a.w. hier ligt een jas, daar een tas, tototoestel, schoenen en zo verder. Dit moet je de volgende ochtend weer netjes in je auto proppen maar nu kunnen we het kunstwerkje nog een dagje extra aanschouwen, da’s ook wel leuk.

 

Even over de winter waar we het een paar dagen geleden over hadden. Die is weer over, althans geen sneeuwstormen meer en zo’n 8 graden Celcius en alles weer groen. Echt een land waar je uitersten tegenkomt. Het noorderlicht heeft zich trouwens ook nog niet aan ons voorgesteld maar we blijven goede hoop hebben dat het nog gaat lukken.

 

Nu verder over vandaag. We waren op zoek naar de Núpsstadur. Dat is een turfkerkje uit de 17e eeuw maar helaas konden we deze niet vinden. Aangezien de dagen hier echt omvliegen kun je, helaas, niet overal alle tijd voor nemen die je zou willen want om 18:00 uur is het donker en het feest over. De eerste die we wel konden vinden was de waterval “Foss”. Deze kun je ook niet missen zo’n enorm ding en in de avond verlicht.

 

De volgende stop was nationaal park Skaftafell. ( N 64 00.,940  W 016 57.990)  Hier loop je naar de eerste gletsjer toe en zie je de enorme ijsbrokken die van de berg af komen en krijg je alvast een voorproefje aangeboden van wat je dadelijk gaat zien. Weten jullie wat opvalt in IJSland? Bomen zijn hier struiken. We hadden al gelezen dat er geen bomen zijn maar ze willen blijkbaar niet groeien of zo. Een berk met best wel een dikke stam die in Nederland gauw een meter of 10 hoog is komt hier als berkenstruik niet boven de twee meter uit. Een typisch IJslands grapje is dan ook “weet je wat je moet doen als je in een IJslands bos bent verdwaald?” gewoon gaan staan!

 

Zoals in elke goede speelfilm komt het mooist op het laatste, dus ook hier. We hebben het dan over Jókulsárlón. Op deze plek komen een enorme hoop ijsblokken van de gletsjer omlaag in een soort van ijsbassin. We hebben het dan over “mini”-ijsbergjes waarvan sommige toch wel 10 Meter hoog die allemaal aan het vechten zijn om de zee in te mogen. Als het eb is helpt de zee een handje mee maar als het vloed wordt heeft de zee hier niet zo’n zin in en wil deze ijsbergjes weer terugsturen naar waar ze vandaan komen. Aangezien dat niet meer past spoelen ze aan op het strand. Je hebt daar, net als overal, een pikzwart strand en hier komen sneeuwwitte ijsbergen naartoe drijven die uiteindelijk op het strand door de zon het loodje leggen. Dit verschijnsel is machtig om te zien. Zeker als je foto’s maakt van witte, of soms doorzichtige, ijsblokken op het zwarte strand. Het was best wel een eind rijden vanaf Kirkjubǽjarklaustur en we moeten ook nog terug maar dit hadden we echt voor geen goud willen missen. Je moet hier geweest zijn om dit te ervaren.

 

Hierna weer de weg #1 weer terug richting Kirkjubǽjarklaustur maar gelukkig hadden we nog een turfkerkje op het programma staan en die liet zich wel aan ons zien. Nog net voor het donker konden we deze op de gevoelige plaat vastleggen. Het dak, de graven en de muur eromheen is allemaal mos. Een compleet groene wereld. Wat trouwens ook opvalt hier is het feit dat je voor deze attracties niets hoeft te betalen. Het is natuur dus voor iedereen. Bij elke grote attractie staan toiletten en alles is heel en proper. Graffiti zijn we nog nergens tegengekomen. Wellicht dat het in Reykjavik anders is, maar dat lezen jullie dan wel.

 

Donderdag gaan we al weer richting het westen en zullen we uiteindelijk in Reykjavik eindigen. Tot nu toe 1420 Km achter de kiezen.

 

Tot de volgende blog, de Postm@@tjes.

 


Van Selfoss naar Kirkjubǽjarklaustur.

Posted at 12:01, 27/10/2010

Van Selfoss naar Kirkjubǽjarklaustur.


Dinsdag 26 oktober vertrokken we uit hotel Selfoss op weg naar de watervallen en gletsjers. Vandaag was het watervallendag zo bleek. De eerste, ook wel bekend als “The Salmon Waterfall” omdat de zalm tegen de stroom inzwemt als het paringsseizoen is begonnen. Wat je al niet overhebt voor een goed potje sex want de stroming is behoorlijk heftig. Het is een hele rits van kleine watervalletjes en enorm breed zelfs met de 17mm groothoeklens krijg je nog  niet alles erop. Hij is te vinden op de coördinaten N 63 55.430  W 020 40.439 en dankzij een Geo-legger GC17NTW kwamen we op de exacte locatie uit. Vanaf de weg zie de waterval wel liggen maar het ideale punt om een knappe foto te maken werd ons op deze manier wel gegeven.

 

Hierna naar de tweede waterval. De beroemde “Seljalandsfoss” deze waterval is niet alleen heel intens, je kunt ook tussen de berg en de waterval doorlopen in een soort inham. Aan de ene zijde de muur en de andere kant het enorme lawaai van het water wat naar beneden komt. Ach, wat een toeval, ook hier lag een cache op ons te wachten. :-) echt een land waar de bezienswaardigheden, de natuur en het Geo-gebeuren hand in hand gaan.

 

Het gebied waar je nu rijdt, richting Vik wordt ook wel “Undir Eyafjöllum” genoemd en betekend “Aan de voet van de bergen”. Dit zegt feitelijk alles. Aan de linkerzijde enorme hoge rotsen, een smal stuk land, een weg (de enige weg) weer een smal stuk land en dan de zee. Je gaat nu snappen waarom er maar 300.000 mensen wonen in een land wat driemaal zo groot is als Nederland.

 

De volgende stop is de Skógafoss. Deze waterval is de grootste van IJsland met een hoogte van 60 Meter en vlakbij deze waterval ligt de “Eyafjallajökul”dat was de veroorzaker van de enorme stof roetdeeltjes waardor de Europese luchthavens een week moesten sluiten. We wilden zo dicht mogelijk naar boven maar dat is niet te doen om bij deze vulkaan uit te komen vanaf de omgeving waar we waren konden we nog wel merken dat er wat gebeurd is. Op bepaalde plekken rook het naar brand en oude as net zo als het ruikt als je de houtkachel even flink oppookt als hij bijna uit is. We konden het ook niet laten om wat as in een plastic zakje mee te nemen, er ligt er nog genoeg :-)  en de toiletten worden nog steeds tweemaal per dag grondig gereinigd omdat anders de hele boel onder het stof zit. Je ziet het niet zweven maar het hangt hier nog steeds in de lucht blijkbaar.

 

Nu door naar Vik. Hier lazen we dat je voordelig IJslandse truien en zo kunt kopen dus hebben we ook wat wollen spulletjes gekocht wan je bent tenslotte een toerist. Rik dacht erover om een T-shirt te kopen met de tekst “Dont f*ck with Iceland, we don’t have cash, but we do have ash” maar uiteindelijk werd het toch een andere. We mogen die humor van de IJslanders wel!

 

Na Vik veranderd het landschap drastisch. We hadden het al gelezen maar je moet het beleven om het te snappen. Na Vik komt er gewoon niets meer. Je rijdt, en rijdt en dat is het dan. Het is een groot stuk zandspoelvlakte naar Kirkjubǽjarklaustur met af en toe een andere auto en verder zagen we de volle maan opkomen achter de bergen en zo helder dat het leek alsof ze in IJsland een reserve zon achter de hand hebben. Uiteindelijk aangekomen in Kirkjubǽjarklaustur en hier blijven we twee nachten. Morgen gaan we nog meer oostelijk om nog meer moeilijke namen te bezoeken maar dat lezen jullie hierna wel weer.

Tot nu toe 1150 Km onder de wielen gehad.


Van Borgarnes naar Selfoss.

Posted at 22:17, 25/10/2010

Van Borgarnes naar Selfoss.


Maandag 25 oktober gaan we, volgens de planning ongeveer 275 Km Ijsland “zien”. We hebben vanochtend tijdens het ontbijt een hele tijd gesproken met de eigenaresse van het oude huisje waar we geslapen hebben. Ze vertelde ons dat dit huisje ooit bewoond is door een bejaarde man die er zijn hele leven al had gewoond en het nu moest verlaten. Hij wilde niet dat het afgebroken zou worden en heeft het weggegeven aan de huidige eigenaars met de belofte dat ze het weer bewoonbaar maakten. We hebben de foto’s gezien van de originele staat en daar wordt je niet echt vrolijk van kunnen we wel zeggen. Het is eigenlijk compleet opnieuw gebouwd met alle authentieke kenmerken die nog bruikbaar waren en hierna op een truck geladen en op een andere plek geplaatst te worden op deze berg. Nu het overdag licht is zien we ook wel waarom het hier staat, prachtig gewoon. Ook als het overdag licht is zie je hoe dicht we gister langs diepe greppels zijn gereden om hier boven te komen. Toch wel lekker dat het heel erg donker is als de zon weg is :-)

De eerste stop vandaag, volgens planning, was Thingvellir. We gingen eerst weer naar Akranes en door de tunnel omlaag over weg #1 tot Mosfellsbǽr en daarna naar het oosten over weg #36  en nog voor Thingvallavatn weg #360 op naar rechts. Als we ooit iemand iets aan mogen raden “neem DIE weg en geen andere!” Het uitzicht, ongelofelijk je hebt het gevoel dat je door een Marklin-spoorbaan rijdt met bergen, huisjes, watervallen, schaken, paarden, veel sneeuw  en nog veel meer moois. Echt heel blij dat we van weg #36 afgeslagen zijn om dit te zien. Bij Ulfljotsvatin (N 62 05.426  W 020 59.961) hebben we weg #36 weer omhoog genomen want we willen nog steeds naar Thingvellir toe.

Hier heeft in de oudheid het eerste parlement van IJsland zitting gehouden. Ze deden dat in de open lucht op een open vlakte waar eenmaal per jaar de wet voorgelezen werd en recht gesproken werd. Op deze plek is ook de vaste maar voor de “EL” afgesproken. Hier kom je ook de scheuren in de aardkost tegen en hierdoor enorme kloven met water erin en het is het prachtig wandelen maar aangezien de winter hier al is begonnen en we vandaag onze eerste sneeuwbuien cadeau kregen hebben we wel gewandeld naar het bekende kerkje en we zijn nog een rots opgeklauterd tussen kloven met stomende beekjes door, met gevaar voor eigen leven, omdat daar nou eenmaal een Geocach lag. Voordat we begonnen met deze klim heeft Rik een muntje in de “wenskloof” gegooid en we denken met de wens erbij dat hij heelhuids van deze kloof af zou komen. De wens is tot op heden nog niet bevestigd.

Vanaf Thingvellir zijn we omlaag gereden over de #36 en weg #35 naar de krater Kerio (N 64 02.672  W 020 52.888) gereden. Dit is een explosiekrater van een uitbarsting circa 1000 jaar geleden en dat is een aardige “deuk” in de berg zullen we maar zeggen.

Vervolgens op weg naar Geysir en de Strokkur. Dit zijn de heetwaterbronnen en zeker de Strokkur is de moeite waard omdat deze zo om de vijf minuten een uitbarsting geeft. Het is eigenlijk een soort rond zwembadje wat vanaf onder opgewarmd wordt en als de stoomdruk te hoog wordt ploft de boel. Je kunt er vanaf een meter of vier naar kijken en het afwachten. Na zo’n explosie ruikt het overal naar zwavel. Trouwens het hele land ruikt een beetje naar zwavel :-)

Hierna op weg naar hotel Selfoss waar we een heerlijke kamer hebben en internet zodat we onze blog ook weer bij kunnen werken.

Morgen gaan we verder naar het oosten en als we weer een internetconnectie hebben lezen jullie de voorgang weer. Tot nu toe 913 Km gereden in de Toyota.

Groeten van de Postm@@tjes.


Van Vogar tot Borgarness

Posted at 21:14, 25/10/2010

Van Vogar tot Borgarnes

 

Zondag 24 oktober was onze eerste "volle" autodag. We werden wakker in Hotel Vogar, kregen een heerlijk ontbijt en gingen op pad naar het schiereiland snǽlellsnes. De route die op het programma stond was via weg #1 langs Mosfellsbǽr, bij Melar onder de tunnel naar Akranes, omhoog naar Borganes (N 62 32.659  W 021 54.591).

Vanaf Borganes weg #54 op verder omhoog. En verder naar het westen. Bij Midhusavain (N 62 50.170  W 023 27.415) de smalle weg #574 op tot helemaal aan de westkust en helemaal bovenaan bij Olafsvik weer op de weg #54 richting Borganes om daar ons volgende hotel te zoeken.

Dat was de planning, nu de uitvoering. Zoals altijd loopt dat anders. Op onze route die we van de reisorganisatie hadden gekregen stond dat we richting Reykjavik moesten en vanaf daar Mosfellsbǽr aanhouden. Dat richting Reykjavik rijden, dat ging wel, maar om de een of andere reden bleven we maar richting de haven en de vuurtoren rijden. We wisten wel dat het niet goed was, maar verrek “zijn we nu alweer hier?” Je moest eens weten hoe blij we waren dat we onze Garmin handheld GPS bij ons hadden. Zo’n ding komt niet alleen bij het Geocachen van pas maar je ziet ook metten wanneer je weer richting een spoor rijd waar we al geweest zijn en we dus niet moeten wezen. Onze kaart in de GPS bleek niet routeerbaar maar met het “pijltje” kom je ook een heel eind. Opeens wel de goede weg en toen het dilemma. De receptie van het vorige hotel verteld ons dat weg #47 zo verschrikkelijk mooi is en dat hij het zonde vindt dat iedereen die stomme toltunnel neemt. We hadden hem plechtig beloofd niet de tunnel te kiezen, maar aangezien we al hadden lopen stuntelen in Reykjavik, en er nog ruim 400 Km voor ons lag op gedeeltelijk onverharde wegen, was de keuze toch snel gemaakt en telden we alvast 900 ISK af voor het tolpoortje.

Vanaf Akranes naar Borgarnes dachten we dat het wel slim was om alvast het hotel op te zoeken , ons in te schrijven en meteen de goede locatie in de GPS te zetten, maar aangezien we onder het genot van cola en chips heerlijk Borgarnes voorbij sjeesde dachten we, dat komt later wel. Nou dat hebben we geweten, maar daarover straks meer.

De rondweg #54 is prachtig. Zeker als je langs de kust aan de onderzijde van snǽlellsnes rijdt zie je zulke mooie ongerepte natuur dat er, ik meen het echt, elke tien minuten wel iemand in de auto zegt “Daar maak ik een foto van” Bergen, beekjes, watervalletjes en nog meer moois. Nog 300 Km te gaan en al heel wat fotomomentjes en wat gaat er nog komen?  Uiteindelijk ter hoogte van Kothralin (N 64 48.630  W 023 57.224) was het 18:00 Ijslandse tijd (20:00 uur Nederlandse tijd) en dan wordt het donker, en donker is ook echt donker in Ijsland. Gelukkig hadden we volle maan dus dan zie je nog iets. Wegverlichting bestaat niet op binnenweggetjes, wel om de 50 meter netjes reflectoren zodat je wel kunt zien waar je nu weer heen kronkelt. De rest naar Olafsvik en terug naar Borganes in het donker op zoek naar een slaapplaats. Nu bleek dat er door de reisorganisatie voor de tweede dag een overnachting in een huisje was geboekt en we hadden het telefoonnummer er ook bij. Nu waren we in Borganes aan het zoeken, best laat en doodop dus besloten we het “hulplijntje” maar te bellen en toen bleek dat we een ander, authentiek houten huisje uit 1899, toegewezen kregen en dat was iets verder weg in de bergen. Tijdens het uitleggen hoe we hier naartoe moesten bleek de batterij van de mobiele telefoon van onze gids leeg, ze had al aangekondigd dat dit kon gebeuren. Ja, en daar sta je dan, een krabbeltje op een servetje en “succes ermee”. De 4x4-capaciteiten van de auto maar eventjes optimaal benut om er toch nog een aangenaam gevoel van te maken alle bergpaadjes opgereden die voldeden aan het signalement en dan kom je nog eens ergens!

Gelukkig was de hulp nabij. Een hele aardige van in een gewone personenauto denderde achter ons een berg op en toen we boven waren zwaaide hij met iets als “volg me maar” Hij ging ons voor naar zo’n mooi afgelegen authentiek huisje dat maakt deze omzwerving meteen weer goed.

Tot nu toe ongeveer 580Km IIsland onder de banden gehad, het is mooi geweest voor vandaag, we gaan nog wat drinken en slapen en morgen op pad naar Thingvellir.


Alles inpakken.

Posted at 15:35, 22/10/2010

Het is bijna zover, alles is ingepakt en de autoroutes op de kaart zijn al uitgestippelt. Morgen om 12:50 vliegen we vanaf Schiphol naar Kevlavic om daar de Toyota landcruiser 4x4 op te halen en met de tocht te beginnen.

 

Vanaf de luchthaven willen we weg 41 op richting Hafnarfjördur en vanaf daar weg 43 op richting de Blue Lagoon (N 63 52.944 / W 022 27.405) om daar in de stemming te komen, voor zover we dat nog niet zijn natuurlijk :-)

 

Vervolgens door naar Grindavic om daar te eten en dan door over weg 427 naar de houten Krysuvik Church (N 63 52.099 / W 022 03.694) om daar onze eerste "cache" te pakken en wat Travelbugs te ruilen.

 

Hierna weg 42 weer omhoog nu wel door naar Hafnarfjördur en, als het nog licht is, nog even rondkoekeloeren en daarna door naar ons eerste hotel in Vogar.

 

We hebben geen flauw idee of we in Ijsland in de hotels de mogelijkheid hebben om deze weblog frequent te updaten maar dat zal wel.

 

Tot de volgende keer.

 

familie Postma


Voorbereidingen

Posted at 19:03, 17/8/2010

Dit wordt een korte, maar intensieve kennismaking met West en Zuid IJsland. We gaan als eerste naar de Blue Lagoon, het schiereiland Snæfellsnes en Þingvellir.

 

Hierna staan de watervallen, Hraunfossar, Gullfoss, Seljalandsfoss, Skógafoss en Svartifoss en de hete bronnen, Krýsuvík en Geysir op ons programma.

 

Verder willen we ook de typische IJsland-landschappen met gletsjers, gletsjermeren en de spoelzandvlaktes en lavavelden gaan zien en hebben speciaal hiervoor een 4x4 auto uitgezocht om ook de dorpjes te bezoeken die wat verder van de rondweg af liggen. Denk hierbij aan Þórsmörk, Kaldidalur en de weg naar Laki.

 

Deze wegen zijn zonder 4x4 auto in oktober niet eens meer te rijden, dus dan is de keuze voor een terreinauto snel gemaakt.

 

We hopen als laatste natuurlijk ook het Noorderlicht te kunnen zien. We zijn, volgens degenen die het kunnen weten, wel in het goede jaargetijde om dit te kunnen zien. Ook de Geocaches die we onderweg tegenkomen zullen we niet vergeten te loggen ;-)

 

Kortom, de verwachtingen zijn hooggespannen en we hebben er enorm veel zin in. Zodra we aangekomen zijn in Keflavic en we een mogelijkheid hebben deze weblog te updaten zullen we dat ook zeker doen.

 

 

Wordt vervolgd.